De advertentie zoekt 'moeders die hun lichaam willen tonen in 2026' en belooft gouden bergen in slechts een paar weken tijd: "By August 24th, you'll feel it. By August 31st, you'll see it. By September 7th, you'll be turning heads."
Zit ik dan. Nog zeker 15 kilo zwaarder dan voordat ik zwanger werd. 15 kilo’s die over zijn van de in totaal bijna 30. In een wijd t-shirt die ik speciaal heb gekocht zodat ik iets minder schrik van mijn reflectie in een winkelruit.
Wat ik op dat moment nog niet weet, is dat dit een post is van een fitness influencer met meer dan 8 miljoen volgers. Iemand waarvan zelfs gespeculeerd wordt dat het een AI-bot is, gemaakt om in te spelen op de onzekerheden van kersverse moeders. Met de tekst ‘EXCUSE ME?’ stuur ik het door naar een vriend.
Het triggert me. En dat is niet zo gek. Mijn veranderde lichaam is mijn grootste thema op dit moment. Online vliegen allerlei meningen over lichamen mij namelijk om de oren. Aan de ene kant de 'snap back' cultuur uit de advertentie, en aan de andere kant de goedbedoelde, maar overweldigende lofzangen:
- ‘Dit is mijn lichaam 7 weken postpartum, ze is prachtig.’
- ‘Reminder voor jou vandaag: waag het niet om een badpak aan te trekken! Wees trots op je lijf dat een kind heeft gebouwd.’
Ik heb het de afgelopen maanden allemaal voorbij zien komen op mijn feed. En hoewel die laatste categorie een stuk sympathieker klinkt, zit er een addertje onder het gras. En dat brengt me bij de kern: wat hebben de 'perfecte moeder' en de huidige trend van 'body positivity' eigenlijk met elkaar gemeen?
De mythe van de perfecte moeder
We weten inmiddels (hopelijk) dat de perfecte moeder niet bestaat. Het is een maatschappelijk construct, bedacht om vrouwen klein, onzeker en vooral 'bezig' te houden. De perfecte moeder is altijd geduldig, bakt zelf biologische koekjes, heeft een opgeruimd huis én een glanzende carrière, zonder dat ze ooit klaagt over slaapgebrek.
Het streven naar dit onhaalbare ideaal kost ons klauwen met energie. Energie die we niet kunnen besteden aan onze eigen ontwikkeling, aan opstaan voor onze rechten, of simpelweg aan uitrusten of herstel. Het houdt ons, plat gezegd, in de keuken.
“Je lichaam is geen ding dat constant beoordeeld moet worden. Je lichaam is een instrument. Het heeft een mens gemaakt, gedragen en op de wereld gezet. Dat is een biologisch meesterwerk. Maar het is óók oké als je even niet blij bent met hoe dat meesterwerk er nu in de spiegel uitziet.”
De valkuil van Body Positivity
En dan is er body positivity. Een beweging die ooit prachtig en radicaal begon om gemarginaliseerde lichamen een plek te geven, maar inmiddels is gekaapt door de commercie en gebruikt wordt voor de perfect 'woke' Instagram feed. Body positivity dicteert tegenwoordig dat we elk onderdeel van ons lichaam moeten vieren. Je móét van je striae houden. Je móét je zachte, flubberende buik prachtig vinden.
Maar wat als je dat even niet voelt? Wat als je gewoon baalt van die 15 kilo extra en verlangt naar je oude spijkerbroek? Dan faal je niet alleen in het hebben van het 'perfecte' lichaam, maar dan faal je óók nog eens in het uitoefenen van body positivity. Het creëert een nieuwe, dwingende standaard waar we weer niet aan kunnen voldoen. Net als de mythe van de perfecte moeder, houdt deze body positivity ons gefocust op onszelf, op ons tekortschieten, en vooral: op ons uiterlijk. Het houdt ons bezig. Het houdt ons, wederom, in de keuken.
De uitweg: Body Neutrality
Laten we het daarom hebben over body neutrality. Dat zal de postpartum vrouw van nu, naar mijn mening, veel verder brengen.
Bij body neutrality hoef je je lichaam niet elke dag te vieren. Je hoeft je striae niet te omarmen als 'tigerstripes' als je ze eigenlijk gewoon stom vindt en ervan baalt. Body neutrality haalt de hyperfocus weg van hoe je eruitziet, en verlegt de focus naar wat je lichaam is en doet.
Je lichaam is geen ding dat constant beoordeeld moet worden (niet door advertenties, niet door de maatschappij, en niet door jezelf). Je lichaam is een instrument. Het heeft een mens gemaakt, gedragen en op de wereld gezet. Dat is een biologisch meesterwerk. Maar het is óók oké als je even niet blij bent met hoe dat meesterwerk er nu in de spiegel uitziet. Beide waarheden mogen naast elkaar bestaan, zonder dat je daar een oordeel aan hangt. Sterker nog; dit is een heel belangrijk onderdeel van jouw reis en landing in het moederschap.
Smash the patriarchy
Zodra we accepteren dat we geen perfecte moeders hoeven te zijn, én dat we ons lichaam niet 24/7 prachtig hoeven te vinden, ontstaat er ruimte. Ruimte in ons brein. Tijd en energie die we kunnen besteden aan de dingen die er écht toe doen.
Dus de volgende keer dat er een fitness-app, of een goedbedoelende influencer, je probeert te vertellen hoe je je (postpartum) lichaam moet zien, beoordelen of 'fixen': scroll lekker door. Jouw waarde zit niet in de maat van je broek, noch in de mate waarin je van je eigen spiegelbeeld houdt.
Je hebt wel wat beters te doen. Smashing the patriarchy, bijvoorbeeld.
